Dionizy Błeszyński

Oficer Wojska Polskiego, komendant Obwodu AK Wola
18.09.1895 04.04.1943 Czersk

Biografia

Dionizy Błeszyński urodził się 18 września 1895 roku w Czersku. Do szkoły średniej uczęszczał w Warszawie, a szkołę oficerską ukończył w Moskwie.

W 1914 roku jako ochotnik wstąpił do Legionu Puławskiego, walczącego w składzie armii rosyjskiej podczas I wojny światowej. W 1917 roku dostał się do niewoli niemieckiej pod Haliczem, ale w następnym roku udało mu się uciec. W listopadzie 1918 roku brał udział w rozbrajaniu żołnierzy niemieckich w Warszawie.

Następnie wstąpił do Wojska Polskiego i w randze porucznika służył w 25 Pułku Piechoty oraz w 36 Pułku Piechoty Legii Akademickiej. Został przydzielony do składu osobowego szefa Administracji Armii. We wrześniu 1926 roku przydzielono go do macierzystego 36 pp oraz służbowo do inspektora armii we Lwowie gen. Mieczysława Norwid-Neugebauera na stanowisko oficera ordynansowego. W maju 1927 roku powrócił do 36 pp. 19 marca 1928 został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 roku.

Od 1930 roku dowodził kompanią graniczną KOP „Boryszkowce” z 14 batalionu IV Brygady KOP. W marcu 1939 roku pełnił służbę w Batalionie KOP „Niemenczyn” na stanowisku kwatermistrza.

W czasie II wojny światowej należał do ruchu oporu. Jako oficer Armii Krajowej w stopniu majora pełnił funkcję komendanta Obwodu AK Wola. W 1943 roku został aresztowany przez Niemców po doniesieniu Mariana Maszewskiego. Uwięziono go na Pawiaku, a następnie 4 kwietnia 1943 roku został zamordowany. Jego grób symboliczny znajduje się na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Krzyż Walecznych (dwukrotnie)
Srebrny Krzyż Zasługi (1934)
Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych (1936)

Ciekawostki

Uciekł z niewoli niemieckiej i w listopadzie 1918 brał udział w rozbrajaniu żołnierzy niemieckich w Warszawie.
Pełnił funkcję komendanta Obwodu AK Wola podczas II wojny światowej.

Udostępnij