Ludwik Zabrocki

Językoznawca, profesor
24.11.1907 08.10.1977 Czersk

Biografia

Ludwik Zabrocki urodził się 24 listopada 1907 roku w Czersku w rodzinie chłopskiej Józefa i Emmy z domu Weinberg. W 1927 roku ukończył gimnazjum w Chojnicach, a następnie podjął studia na Uniwersytecie Poznańskim, gdzie studiował polonistykę, germanistykę, językoznawstwo indoeuropejskie i orientalistykę. W latach 1930-1931 pełnił funkcję prezesa Związku Akademickich Kół Misjologicznych, a w 1931 roku uzyskał magisterium z polonistyki.

W latach 1930-1936 pracował jako asystent w Instytucie Zachodniosłowiańskim UP, następnie był nauczycielem w Liceum Handlowym w Gdyni oraz wykładowcą w Państwowej Szkole Morskiej (1937-1939). Podczas kampanii wrześniowej pełnił funkcję komendanta ewakuacyjnego szkoły. W czasie okupacji ukrywał się w Borach Tucholskich, gdzie działał w partyzantce.

Po wojnie powrócił na Uniwersytet Poznański, gdzie wraz z F. Antkowskim i Z. Sobierajskim odzyskał rozproszony księgozbiór językoznawczy. W 1945 roku habilitował się na podstawie pracy „Usilnienie i lenicja w językach indoeuropejskich i ugrofińskim”. W latach 1945-1949 był adiunktem, a następnie docentem etatowym przy Seminarium Indoeuropejskim (1949-1954). W 1951 roku zorganizował Archiwum Fonograficzne, które nagrywało stare gwary polskie na Ziemiach Zachodnich i Północnych.

Od 1955 roku pełnił funkcję profesora nadzwyczajnego, a od 1962 roku profesora zwyczajnego. W latach 1953-1969 pracował w Katedrze Języków Germańskich, a w latach 1965-1976 kierował Zakładem Językoznawstwa Stosowanego, przekształconym w 1974 roku w Instytut Językoznawstwa UAM. Był członkiem korespondentem (1971) i rzeczywistym (1976) Polskiej Akademii Nauk, przewodniczącym Komisji Neofilologicznej PAN i Komisji Językoznawczej Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Założył Polskie Towarzystwo Neofilologiczne i redagował takie czasopisma jak „Lingua Posnaniensis”, „Biuletyn Fonograficzny” i „Glottodidactica”. W latach 1968-1969 był prezesem Societas Linguistica Europaea.

Zmarł 8 października 1977 roku w Poznaniu i został pochowany na cmentarzu Junikowskim. Od 1939 roku był żonaty z Anną Smolik, z którą miał synów Tadeusza i Władysława.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Organizator Archiwum Fonograficznego na Uniwersytecie Poznańskim
Założyciel Polskiego Towarzystwa Neofilologicznego
Członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk
Laureat I nagrody ministra nauki, szkolnictwa wyższego i techniki w latach 1963, 1969 i 1976

Ciekawostki

W czasie II wojny światowej ukrywał się w Borach Tucholskich i działał w partyzantce.
Był prezesem Societas Linguistica Europaea w latach 1968-1969.
Od 1939 roku był żonaty z Anną Smolik, z którą miał dwóch synów.

Udostępnij