Ludwik Zabrocki
Biografia
Ludwik Zabrocki urodził się 24 listopada 1907 roku w Czersku w rodzinie chłopskiej Józefa i Emmy z domu Weinberg. W 1927 roku ukończył gimnazjum w Chojnicach, a następnie podjął studia na Uniwersytecie Poznańskim, gdzie studiował polonistykę, germanistykę, językoznawstwo indoeuropejskie i orientalistykę. W latach 1930-1931 pełnił funkcję prezesa Związku Akademickich Kół Misjologicznych, a w 1931 roku uzyskał magisterium z polonistyki.
W latach 1930-1936 pracował jako asystent w Instytucie Zachodniosłowiańskim UP, następnie był nauczycielem w Liceum Handlowym w Gdyni oraz wykładowcą w Państwowej Szkole Morskiej (1937-1939). Podczas kampanii wrześniowej pełnił funkcję komendanta ewakuacyjnego szkoły. W czasie okupacji ukrywał się w Borach Tucholskich, gdzie działał w partyzantce.
Po wojnie powrócił na Uniwersytet Poznański, gdzie wraz z F. Antkowskim i Z. Sobierajskim odzyskał rozproszony księgozbiór językoznawczy. W 1945 roku habilitował się na podstawie pracy „Usilnienie i lenicja w językach indoeuropejskich i ugrofińskim”. W latach 1945-1949 był adiunktem, a następnie docentem etatowym przy Seminarium Indoeuropejskim (1949-1954). W 1951 roku zorganizował Archiwum Fonograficzne, które nagrywało stare gwary polskie na Ziemiach Zachodnich i Północnych.
Od 1955 roku pełnił funkcję profesora nadzwyczajnego, a od 1962 roku profesora zwyczajnego. W latach 1953-1969 pracował w Katedrze Języków Germańskich, a w latach 1965-1976 kierował Zakładem Językoznawstwa Stosowanego, przekształconym w 1974 roku w Instytut Językoznawstwa UAM. Był członkiem korespondentem (1971) i rzeczywistym (1976) Polskiej Akademii Nauk, przewodniczącym Komisji Neofilologicznej PAN i Komisji Językoznawczej Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Założył Polskie Towarzystwo Neofilologiczne i redagował takie czasopisma jak „Lingua Posnaniensis”, „Biuletyn Fonograficzny” i „Glottodidactica”. W latach 1968-1969 był prezesem Societas Linguistica Europaea.
Zmarł 8 października 1977 roku w Poznaniu i został pochowany na cmentarzu Junikowskim. Od 1939 roku był żonaty z Anną Smolik, z którą miał synów Tadeusza i Władysława.